swearing in the rain

Ο καιρός εξακολουθεί να είναι μουντός.
Το πρωί βγήκα από το σπίτι και άρχισα να κλωτσάω τη βροχή από τα μόνιμα πρωινά νεύρα , αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν να βρέξω τα παπούτσια μου, ενώ σκεφτόμουν ποιος να ναι αυτός ο μαλάκας που έγραψε το singing in the rain και δεν σκέφτηκε να το κάνει swearing in the rain που μου κάνει πιο λογικό.
Συνέχισα με τα πόδια ,χωρίς ταξί, μια και σήμερα φέρθηκα πιο συνετά και φόρεσα κάτι πιο κλειστό, μπας και το γλυτώσω το συνάχι που μου την έχει στημένη να με εκδικηθεί που όλο το χειμώνα τον πέρασα αγνοώντας καλσόν και κάλτσες
Παρ όλα αυτά στα φανάρια με κοιτούσε ένας μπερμπάντης ηλικιωμένος κύριος , που ακόμα μάλλον το λέει η ψυχή του, και δεν ξέρω και γω πως κρατήθηκα και δεν τον ρώτησα, « με κοιτάτε γιατί μοιάζω στην εγγονούλα σας, ε?»
Αλλά μετά σκέφτηκα ότι έδωσα μια ακόμα χαρά στους απόμαχους της ζωής, που πόσες τους μένουν ακόμα, και αισθάνθηκα τον πρωινό μου αλτρουισμό να με επιβραβεύει που τιμώ την τρίτη ηλικία.

Ήταν η δεύτερη φορά που κρατήθηκα . Η πρώτη φορά που ξάφνιασα τον εαυτό μου με αυτο-επιβάλλον ήταν το βράδυ του Σαββάτο. Μια και η συναυλία της Kylie μου πέφτει μακριά , είπα να την ανταλλάξω με μια βραδιά στον Βοσκόπουλο

Εγώ δεν έχω τίποτα προσωπικό με τα παρτσακλά. Αλλά το παρτσακλό της διπλανής παρέας το παράκανε...

Ήρθε με τον χορηγό και κάθισαν περιμένοντας για καμιά ώρα την παρέα τους
Ενώ ήταν οι δυό τους , τόσο γραμμένο που τον είχε τον μαλάκα που ήταν και περήφανος, έπαιζε όλο το βράδυ με το κινητό της. και ξαφνικά το παρατούσε και άρχιζε να φιλάει τον γκόμενο τύπου «είσαι ο θεός μου που με βγάζεις και με συναρπάζεις και με κοπανάς στα βράχια» ,και μετά ξανά το κινητό και δώστου πάλι η μαλαστούπα ( συγνώμη για την έκφραση, είναι τόσο γλαφυρή) , και ήθελα να της φωνάξω « πόσα θες να σου δώσω να σταματήσεις να τον μουλιάζεις τον χριστιανό».
Αλλά κι αυτός τα θελε και τα πάθαινε γιατί έκανε τον άνετο και όταν αυτή σηκωνόταν για χίλιους δύο λόγους, ήταν μάγκας αρκετά και της έδινε και μια στον κώλο, που κακά τα ψέματα ,ήταν αχλαδωτός....


Κατά τ άλλα οι πρώτες αφίσες της Πολυτεχνείου με πληροφορούν ότι η Τσανακλίδου διάλεξε τον Μύλο για να φωνάζει από δω στη μαμά της ότι γερνάει ,και στις δεύτερες ότι ο Καπουτζίδης και η Μακρυπούλια αν είναι τυχεροί μαζί θα γεράσουν, αφού κανείς δεν θα θέλει να τους δει στα μάτια του, τόσο που τους έχει φάει στη μάπα και στο παρά πέντε θα βρουν κάποιον να τους φέρνει ένα τσάι στη δύσκολη ώρα

Και τώρα που είπα τσάι , πάω να πιω και γω ένα γιατί μάλλον δεν τη γλυτώνω