
Εδώ και αρκετό καιρό έτυχε να βρεθώ σε μια πολύ εποικοδομητική συζήτηση. Από αυτές που αν οι αισθήσεις σου είναι τεταμένες, μόνο κέρδος έχεις να αποκομίσεις, και που κακό του κεφαλιού σου, αν δεν καταλάβεις γρι.
Εν πάση περιπτώσει «αλί του που τον δέρνουν δεκαοχτώ και δεν τον δέρνει ο νους του» που θα συμπλήρωνε με ελαφρύ αναστεναγμό και απογοήτευση στο βλέμμα τύπου αυτό-το-κορίτσι-δεν-παίρνει-απο-λόγια , η μαμά μου
Με τα λίγα με τα πολλά, η συζήτηση ξεκίνησε από μνήμες εφηβικές ( να ξεκαθαρίσω πως επρόκειτο για μια ετερόκλιτη παρέα),έφτασε στα όρια απαξίωσης όταν αξιολογήσαμε την πολιτική ζωή, παλινδρόμησε ανάμεσα στο ασφαλές και χαλαρωτικό χιούμορ και κατέληξε μοιραία στον σεξισμό, την γυναικεία χειραφέτηση και το κρυμμένο μήνυμα που άθελα τους μεταφέρουν οι λέξεις στη καθημερινότητα.
Αφορμή στάθηκε η λέξη «αφεντικό» που τόσο αθώα στα στόματα κάποιον αντικαθιστά την έννοια εργοδότης, (όταν πρόκειται για ιδιωτική εργασία), προιστάμενος, (όταν αφορά σε ιδιωτική εργασία με κλιμακωτή διάρθρωση) και μαλάκας (σε όλες τις υπόλοιπες)........
Η διαμάχη στηριζόταν στο εξής επιχείρημα: Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τη λέξη αφεντικό, γιατί υποδηλώνει την πλήρη υποταγή στο αφεντικό που εξουσιάζει και δεν προσφέρει απλώς δουλειά, άσε που παραπέμπει και σε λουστράρισμα της επί 400 χρόνια λεπτοδουλειάς που έχουμε υποστεί και μπορεί να μην απειλούμαστε πια, αλλά περιέργως αυτή τη φορά και δεν είναι πιο νόστιμες οι πατάτες του γείτονα ,και δεν έχει πιο πράσινο γκαζόν η αυλή του....
Αφού λύσαμε το ζήτημα δημοκρατικά και αποφασίσαμε πως η σωστή λέξη είναι εργοδότης ( αν και η πλειοψηφία επέμενε στο «μαλακας»), προχωρήσαμε στην αποδόμηση άλλων λέξεων....
ΥΓ μην αρχίσετε καλοκαιριάτικα για τα δικαιώματα των εργαζομένων.....
Υγ απλώς είπα να γράψω ένα πιο σοβαρό κείμενο
Υγ Παραληρώ..
Υγ από τη ζέστη...!