"ΑΤΙΘΑΣΑ ΠΙΑΤΑ"

Μόλις θυμήθηκα πως ξεχνάω. Σημαντικά και ασήμαντα.

Και αν η κληρονομικότητά μου δεν περιοριστεί στον τροφαντό μου σωματότυπο που με πόνο καρδιάς και στέρηση διατηρώ αδύνατο, κακά τα μελλούμενα.

Η μαμά θυμάται. Να ανησυχεί διαρκώς για μας. Και ξεχνά.. Όσα δεν την συμφέρουν και όσα δεν την ενδιαφέρουν..

Η γιαγιά ξέχασε μια και καλή. Ευτυχώς μαζί με άλλα, και τα ενοίκια που της αντιστοιχούν. Ήταν ικανή να τα διαγράψει όλα από μνήμης, εκτός από την επικαρπία....Και αυτό της κληρονομικότητας μας.

Γι αυτό γράφω. Και μετρώ τις μέρες με τις αναρτήσεις...................................................................................................................................

Το πρωί πέσαμε σε φρικτό μποτιλιάρισμα επιστροφής. Το γνωστό του Αυγούστου. Από το πρώτο πόδι.

Έφτασα στο κανάλι άρον άρον και ετοίμασα τα θέματα της σημερινής ζωντανής εκπομπής .

Από Σεπτέμβρη ξεκινώ νέα εκπομπή. Μαγειρικής. Θα μου μαγειρεύουν οι καλεσμένοι σπίτι τους. Ή σε εστιατόρια. Και θα έχει και στήλες γύρω από το θέμα.

Ανακοίνωσα τον τίτλο της νέας εκπομπής « Ατίθασα Πιάτα» σε κάποιον που περίμενε μαζί με τον τίτλο και την περιγραφή της ,και συνέχισα να ασχολούμαι με τα της τωρινής.

Έπαιξα σε επανάληψη την συνέντευξη του Ρέμου. Και θα την παίξω ξανά και ξανά.

2 μήνες έμεινε Θεσσαλονίκη, και έδωσε συνέντευξη μόνο σε μένα. Τέλος.

22 λεπτά στρογγυλοκαθόμουν δίπλα του στο πλάνο με τα φούξια μου ,και 22 λεπτά του υπέβαλα ερωτήσεις γενικού ενδιαφέροντος . Στις ερωτήσεις που ήταν πιο αυθόρμητες, δεν πήρα καμία αυθόρμητη απάντηση.. Μάλλον λογικό. Ίσως και όχι. Γιατί τα γνωστά ο κόσμος τα ξέρει. Αυτά που ρώτησα, όχι. Και στοίχημα πως θα θελε να τα μάθει. Είπε και για τον Ηρακλή. ό,τι δεν θα τον αγόραζε. Αλλά τελικά τον πήρε.που να ξερε ότι θα ξανάπαιζα τις δηλώσεις!

Για όσους ο Ρέμος δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, απαντώ: Μέχρι να μου κάτσει κάτι σε πιο έντεχνο αρκούμαι στις δικές του πλατίνες.

Εγώ γουστάρω και τη μουσική του.

Υγ όσοι θέλετε, και ξέρετε πως η Θεσσαλονίκη είναι η μόνη πόλη που γράφεται με «2 σ» αλλά προφέρεται με «2 λ» ,είστε οι επόμενοι καλεσμένοι

Υγ αλλά ετοιμάστε και 2 αυγά μάτια για το καλό.

Υγ ...και οι υπόλοιποι.....

Σαφώς και θα προτιμούσα να ανέλυα κάτι σε Ρασούλη που αν χρειαστεί τον σφυρίζω πλένοντας και τα πιάτα,- γιατί αυτή είναι η επιτυχία του Ρασούλη, σου το περνάει το μήνυμα, την ώρα που δεν το σκέφτεσαι και έτσι το νόημα αποτυπώνεται.

«Αχ Ελλάδα θα στο πω, πριν λαλήσεις πετεινό, δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι»

Στην Ελλάδα ζει ο Μανόλης. Με την Γαλλία να τα βάλει????

Αλλά μια και μου κατσε Τσόρτσιλ, όπως διέταξαν τα diastimata θα το πιω το πικρό το ποτήρι.

Οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Γουίνστον Τσόρτσιλ

Σαφώς και οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν. Γιατί ο όμοιος στον όμοιο και η κοπριά, ξέρετε που.

Εγώ τώρα δεν έχω πρόβλημα με τους ηγέτες, αλλά κάπου κάπου μου θυμίζουν και τους εργοδότες. Γιατί και ο εργοδότης ,μιας μορφής ηγέτης είναι. Και ούτε αυτός μου αξίζει, αλλά και του πέφτω και πολύ..

Κατά δεύτερον

Ο μόνος που καταλαβαίνει το ζόρι σου, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός

Μα μήπως έχει νόημα να το καταλάβει και κανένας άλλο? Να μου πεις να σε βοηθήσει να το λύσεις, πάει και έρχεται. Αλλά καταλάβει δεν καταλάβει, ένα και το αυτό. Άσε να το περνάς καλύτερα μόνος σου. Μη σου πω, πως μπορεί να σου αφιερώσουν και τις αιτίες! Αν όμως σε βοηθάει το να το μοιραστείς ή θα σου δώσει ιδέες, πες το.

Τώρα μεταξύ μας μιλάω και γω που όλοι πάνω μου πέφτουν να με βοηθήσουν, αλλά προετοιμάζομαι, μήπως και μου φανούν κάποτε χρήσιμες οι συμβουλές μου. Δεν το παίζω και στο στοίχημα..... ήδη έχω υποψίες πως έρχεται σιγά σιγά η ώρα μου.....

Και οι δύο δικές μου........

Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός εκ του ευεργετηθέντος αχάριστου

Καθώς επίσης και το

Στο βάθος κήπος

Ποτέ δεν ήμουν ο τύπος που μπορεί να θυμηθεί τσιτάτα. Πολλά τα βρίσκω πετυχημένα, τα χρησιμοποιώ και τα ξεχνώ αμέσως μετά. Μόλις τα ξαναδώ κουνάω το κεφάλι μου με περισπούδαστο ύφος τύπου «τι είπες τώρα.....»

Γι αυτό έχουμε άλλωστε και το ντάουν τάουν.Για να βρίσκουμε σοφά λόγια , σοφών ανθρώπων…..

Αχρείαστα να ναι!

Εμένα μου αρέσουν οι παροιμίες.

• Ή στραβός είναι ο γιαλός ,στραβά αρμενίζουμε
• Ήτανε στραβό το κλίμα το φαγε και ο γάιδαρος
• Της στραβής «ψιλής» της φταίνε οι τρίχες..
• Στραβα με να σε τραβώ ,ν’ ανεβούμε στο βουνό και τέτοια.

Και η τριλογία

Η φαφούτα τρώει φρούτα και για μας ούτε γιαρμάς

Και φυσικά

Ο έξυπνος παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογείται ο ηλίθιος επιμένει.....

Που ήδη έχουμε σχολιάσει ώς του πρέπει σε πεπερασμένο ποστ

ένοχη, κύριε δικαστά!

Ότι την αισθάνομαι μια ντροπή που τόσες μέρες λούφαρα, την αισθάνομαι

Κακό πράγμα η ενοχή ρε παιδί μου όμως. Αλλά μόνο για τους ενοχικούς. Αυτούς που την νιώθουν στο πετσί τους. Τους καθαρόαιμους. Αυτούς που αισθάνονται ένοχοι γιατί την έφαγαν την σοκολάτα. Αλλά την έφαγαν και μέχρι τέλους. Και εκείνους που το κάπνισαν το τσιγαράκι, ενώ σκοτώνει. Και δεν το φχαριστήθηκαν κιόλας. Λόγω ενοχής!

Έτσι και γω. Εδώ και μέρες πάω κάτι να γράψω. Μπαίνω στο blog,ελέγχω τα σχόλια, βγαίνω. Πάω να αρχίσω, σταματάω.

Όταν έχω πολλά να γράψω, δεν γράφω τίποτα. Που να αξιολογείς τα σημαντικά. Και αν παραλείψω κάτι? Αν δεν το εξηγήσω όπως του πρέπει?

Και να και η ενοχή, που θα με ξεχάσετε γιατί δεν προσπάθησα!

Τώρα λοιπόν τον έστρωσα τον ελληνικό μου κώλο. Άλλο μεγάλο θέμα ο ελληνικός κώλος. Μην του δώσεις αέρα να στρογγυλοκαθίσει. Απλώνεται κιόλας!

Επισήμως οι διακοπές μου έχουν τελειώσει. Ανεπισήμως μένουν κάποιες υποψίες για άδεια από τη σημαία. ( Νικολάκη παρεμπιπτόντως μήπως να σου τα έπλενα τα χακί, μπας και μας χρειαστούν για καμιά περιπολία, με το καλό?) Τζουπ, και το άλλο ζήτημα. Το στρατιωτικό του Νίκου. Μια ενοχή και ένα κακό που έχουμε και αυτό το ζήτημα να τρέχει.....

Τι κατάλαβα? Άρχισα να μετράω θέματα και ξέχασα που ήθελα να καταλήξω.

Γιατί μήπως ξέρω που θέλω να καταλήξω? Έκπληξη! Πακετάκι με νέες δωροενοχές.

Ενοχές που δεν προσπαθώ όσο πρέπει ,γι αυτό που υποψιάζομαι πως θέλω.

Ενοχές που δεν αισθάνομαι σίγουρη για μένα. Ενοχές που δεν έχω αντίληψη των πραγμάτων όπως ο μέσος άνθρωπος.

Ενοχές για το σοβαρό κείμενο. Δεν μου πάει το σοβαρό. Ξεκάθαρα πράγματα. Μπορώ να τα αντιμετωπίζω όλα με μεγαλύτερη αφέλεια. Προσόν και αυτό. Απλώς το σοβαρό μου προφίλ, δεν ψήνει. Και το δεξί μου επίσης.

Σοβαρές ενοχές. Αναίτιες τις περισσότερες φορές. Χειρότερες από τις άλλες με αιτία.

Απαπα.

Αισθάνομαι ένοχη που έχω ενοχές.

Η χειρότερη όμως ενοχή από όλες , πως θα νομίζετε πως κάτι μου συμβαίνει και παίρνω τη ζωή μου πιο σοβαρά από όσο φαίνεται. Δηλαδή ,κάπως σοβαρά.

Μην ξεγελιέστε.......

Τώρα εγώ φταίω, που και αυτό αξίζει μια ενοχή?

υγ παίζει να μπερδεύω την ενοχή με την ανασφάλεια?

υγ πάλι τα σημαντικά τα άφησα απέξω

υγ ..........μην λέμε συνέχεια τα ίδια......