96 HOURS ( 24+24+24+24)

Το βράδυ της Πέμπτης το cocktail crash test ξεκίνησε στο Pollock

Εκεί μας παρέσυρε η πρόσκληση για το πάρτι προς τιμήν του Joaquin Cortez που την επόμενη θα εμφανιζόταν στο Θέατρο Γης και η Γωγώ είχε ήδη δει στο Λονδίνο ,για να καταλήξει πως « ο τύπος δεν χορεύει flamenco. Επίδειξη των δεξιοτήτων του κάνει και θέλει και κάθε πέντε λεπτά χειροκρότημα»

Δώσαμε δίκιο στην Naomi που δε τον άντεξε και προτίμησε την αυτοκτονία από τα encore και πήγαμε να δούμε αν θα έκανε θριαμβευτική είσοδο με tap dance για να απογοητευτούμε μια και οι τύπου σαγιονάρες που φορούσε το πολύ –πολύ να έκαναν κανένα «κλατς» όταν θα χτυπούσαν στο μάρμαρο του bar

Όταν τελικά το πρώτο cocktail της βραδιάς βρισκόταν σερβιρισμένο μπροστά μου κατέληξα ότι απλές οδηγίες όπως «κάτι ελαφρύ» «δροσερό» «όχι ιδιαίτερα γλυκό» «που να μπορεί να σερβιριστεί και σε σφηνάκι» «να ταιριάζει στοιχειωδώς με το φόρεμά μου» «να μπορώ να το προφέρω »,ίσως να μην ήταν τελικά αρκετές.

«Και που να μπορώ να το σηκώσω» σκέφτηκα την ώρα που το κρατούσα και με τα δύο μου χέρια προκειμένου να μεταφέρω τον εαυτό μου και το πιλοτικό ποτό προς το μέρος της Βάσως ώστε να συνεχίσουμε τη συζήτηση με τις ατάκες που είχαμε αρχίσει

«Ποιος είναι αυτός» με ρώτησε συνωμοτικά

«Ένας φίλος, βιολόγος αναπαραγωγής »της απάντησα. ενώ ήδη τον φώναζα για να τους συστήσω

«Μα δεν θέλω να αναπαραχθώ »μου γκρίνιαξε ,αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί τα ίδια μου έκανε και τότε που επέμενα για εκείνο το απίθανο φόρεμα που αρνούνταν να αγοράσει και τελικά την έπεισα να πάρει

Το βράδυ της Παρασκευής κι ενώ απ το πολύ surfing σκεφτόμουν ότι ,αν το Facebook είχε φάτσα θα ήταν του Joker , έτσι που προσπαθεί να με αφανίσει με όπλο την δήθεν επικοινωνία , εμφανίστηκε ο Νικόλας

«Σίγουρα βρισκόμαστε στο ίδιο ημισφαίριο?» τον ρώτησα γεμάτη απορία όταν που μου πρότεινε να πάμε για ποτό στη 1:26 , γιατί στην αρχή μπερδεύτηκα και νόμιζα ότι μου έγραφε από την Κουάλα Λουμπουρ όπου πετάχτηκε για κανένα συνέδριο και ήταν ήδη μεσημέρι

Γκρίνιαξε πως βαριέται να πληκτρολογεί τόσες ώρες ,αλλά δεν έδωσα σημασία γιατί ήδη το κρεβάτι μου αποτελούσε μονόδρομο ,αν και σε λίγο βρέθηκα να βλέπω στην τηλεόραση τα άπαντα του telemarketing μέχρι της 5 το πρωί ,γιατί μάλλον βαριόμουν να κάνω τα 5 κρίσιμα βήματα που με χώριζαν απ το κρεβάτι

Όταν ομολόγησα στη Βάσω το βράδυ του Σαββάτου ότι είδα μέχρι και τις Επιθυμίες στον ΑΝΤ1 που είχα να δω από το ‘98 μου είπε ότι ο κρυφός της φόβος είναι ότι κάποια μέρα θα πεθάνει και θα την βρουν με ανοιχτή την τηλεόραση να παίζει επαναλήψεις

Την διαβεβαίωσα ότι δεν θα αφήσω να διασυρθεί το όνομα της και θα φροντίσω να βάλω την πιο επίκαιρη σειρά να παίζει

‘Έτσι έφυγε ήσυχη για το σπίτι κι εγώ με έμμεσους εκβιασμούς πήρα τη Μαίρη και την Έλενα από το χέρι και πήγαμε στην Θεοδωρίδου όπου με την πρώτη ματιά που έριξα θυμήθηκα γιατί έχω να πάω τόσο καιρό στα μπουζούκια και γιατί το υποσυνείδητό μου με καθοδηγούσε σε πιo ασφαλείς μορφές διασκέδασης όπως το θέατρο και οι χοροεσπερίδες

Την Κυριακή πια , πρωταγωνιστούσα στην τριλογία Τα ζόμπι δεν είναι Χορτοφάγα 1 ,2 και 3 .

Παρ όλα αυτά πήγαμε και φάγαμε στον απίθανο Κόκκινο Σκατζόχοιρο που μετά τον Αχινό άνοιξε στην Παύλου Μελά ο Σάκης.

Όχι ο Sakis του τραγουδιού, αλλά o Σάκης (Λιάπης) του φαγητού που ευτυχώς στην δική του περίπτωση δεν χρειάζεται να φωνάζουμε το όνομά του γιατί με μπουκωμένο στόμα δεν είναι να βγάζεις τσιρίδες μη σε βρει και καμιά στεναχώρια…

Θα περιέγραφα τι έφαγα αλλά απ την πολύ νοστιμιά δεν θυμάμαι και έτσι σύντομα μάλλον θα χρειαστεί να ξαναπάω για να φρεσκάρω τη μνήμη μου, ελπίζοντας ότι τα λιποκύτταρα μου δεν θα συνεργαστούν με τη δική τους και με θυμηθούν κι αυτά

Α! και μια και το θυμήθηκα

Αυτή είναι η τελευταία φορά που μιλάω για φαγητό. Αποφάσισα να βάλω το blog μου σε δίαιτα. Όχι από Δευτέρα. Από σήμερα

Αφορμή στάθηκε το αφυπνιστικό σχόλιο του aggelou spyrou που μου έγραφε «κάθε φορά που σε διαβάζω θέλω να ανέβω Θεσσαλονίκη να φάω σαν άνθρωπος.

Και όχι τίποτα, αλλά τη σιλουέτα μου, κάτι τέτοια σχόλια τη βάζουν σε έντονους προβληματισμούς….

Κάπως έτσι, το βράδυ της Κυριακής μας βρήκε ιδρωμένους γιατί στο Shark όταν τραγουδάνε οι Onirama κανείς δε μπορεί να κάτσει ακίνητος