Down on my knees

Το πρωί ξύπνησα πανικόβλητη στις 7:30
Το γιαπί της απέναντι οικοδομής είναι μακράν η πιο συνεπής υπηρεσία αφύπνισης και το δικό μου δωμάτιο συγκεντρώνει επάξια το ενδιαφέρον όλων των ορόφων αν σκεφτείς ότι η επόμενη θηλυκή γάτα πατάει τα 65.
Ετοιμάστηκα μηχανικά αποφεύγοντας να με κοιτάξω στον καθρέφτη και κάλεσα ταξί
Αφού είχα λύσει τα μισά θέματα στην διαδρομή και ο ταξιτζής οργάνωνε ριφιφί στο σπίτι μου γιατί μέχρι και τον κωδικό του συναγερμού άκουσε μεταξύ άλλων, μπήκε ένας γιατρός που μόλις διορίστηκε σε νοσοκομείο και τα είχε με τους «μαλάκες που δεν βγάζουν ένα αντίγραφο από τα δικαιολογητικά» «και τώρα πρέπει να τρέχω να μαζεύω πάλι τα χαρτιά απ την αρχή»
Κανονικά θα συμφωνούσα μαζί του, αλλά είδα ότι μαζί με τον χαρτοφύλακά του κρατούσε μασχαλάιζερ ( το τσαντάκι που μπαίνει κάτω απ τη μασχάλη) και ήταν τόσο μεγάλος ο τρόμος μου , που κρύφτηκα μήπως η κακογουστιά με βάλει και μένα στο μάτι.
Άσε που δεν ήταν κάν μόνο αυτό.
Εκείνο που με έκανε να είμαι ιδιαίτερα καχύποπτη απέναντί του είναι ότι όσο γκρίνιαζε με την αργή φωνή και την χαρακτηριστική άρθρωση του Νίκου Ξανθόπουλου-πριν την Οδύσσεια ενός ξεμωραμένου, ή ξενιτεμένου, δεν έχει σημασία-κουνούσε μόνο το στόμα του, χωρίς να κάνει καμία σύσπαση κανένας από τους μυς του προσώπου του και αυτό απ ό,τι θυμάμαι ,μόνο η Καιτούλα η Γαρμπή μπορεί να το καταφέρει…


Ό,τι κουράγιο μου είχε απομείνει από την δουλειά σάντουτς (περιοδικό-τηλεόραση-περιοδικό) και το γυμναστήριο απ όπου βγήκα σχεδόν γονατιστή, αν και το κρατούσα για τη Τήνο ή την Πάρο και την Παναγιά την Εκατονταπυλιανή,μου το εξάντλησε χθες η Βάσω.
Περπατούσαμε αμέριμνες στην Κούσκουρα όταν μου είπε ότι το μεσημέρι την είχε πλησιάσει κάποιος από πίσω και της ψιθύρισε συνωμοτικά « έχεις σκεφτεί ποτέ να ασφαλίσεις το κωλομέρι σου?»
Όταν γύρισε να δει αν αυτός που της μιλούσε ήταν ανώμαλος, ματάκιας, ή έστω εφαψίας , αν και οι τελευταίοι ευδοκιμούν κυρίως στα λεωφορεία, είδε έναν κύριο με κουστούμι

Καταλήξαμε ότι μάλλον ασφαλιστής θα ήταν ο κύριος και συνεχίσαμε τη συζήτησή μας