ΚΟΚΚΙΝΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ασπροι νανοι

Επειδή το καμάκι δεν το βλέπω να παίρνει σύντομα τη ρεβάνς και επειδή με πιάνει και η άνοιξη και ούτε βλέπω να αναδεικνύεται η συνέπεια ,ως η μεγάλη αρετή μου ας αλλάξουμε θέμα...

Η τελευταία βδομάδα κύλησε με εκδηλώσεις όλων των ειδών.
Δύο γυρίσματα, ένα πάρτι γενεθλίων, μια πρεμιέρα, δύο νέα εστιατόρια και μαλακοί καναπέδες από φιλικά σπίτια συνετέλεσαν ώστε το τέλος του σαββατοκύριακου να βρει το συκώτι μου με υψηλά επίπεδα τρανσαμινάσης

Αποφάσισα την επόμενη φορά που θα να αυτοκτονήσω με αλκοόλ να το επιχειρήσω με κάτι λιγότερο παχυντικό από τζιν και λεμονάδα, γιατί που ξέρεις αν θα είναι πετυχημένη η προσπάθεια? Να χεις να απαλλαγείς από τον αυτοκτονικό ιδεασμό ,να χεις και τα περιττά κιλά, πολύ δεν πάει?


Χθες το απόγευμα στο Αχίλλειον πίναμε καφέ και ξεφυλλίζαμε το νέο τεύχος του Adore .
Η συζήτηση κατέληξε στη φετινή μόδα και αναλύαμε τα επικρατέστερα χρώματα. Είπα ότι το χρώμα που σιχαίνομαι ,είναι το ταμπά
-«Μα ποιο είναι επιτέλους το ταμπά »με ρώτησαν
Αφού κατάλαβα ότι δεν με καταλάβαιναν αποφάσισα να το εξηγήσω κάπως πιο περιγραφικά.
«θυμάσαι τη διαφήμιση, τυρί ρύζι καφέ γάλα, ταμπά.....?
Ε, αυτό.....