Olympou Drive

Το ότι δεν παίρνω την ζωή στα σοβαρά, λειτουργεί πια για μένα σαν κανόνας .Άγραφος, αλλά κανόνας

Αυτό ,όμως, που με κάνει να ανησυχώ είναι μήπως, κι η ζωή δεν με πάρει τελικά στα σοβαρά.

Και μάλιστα, σε μορφή αμετάκλητης απόφασης

Τις τελευταίες μέρες άλλωστε νομίζω ότι προσπαθεί να με προειδοποιήσει κάνοντάς με πραγματικά να ελπίζω ότι πρωταγωνιστώ εν αγνοία μου σε ταινία του Lynch , αλλά που θα πάει, θα ξυπνήσω

Και να εύχομαι το ότι καθημερινά χάνω το τελευταίο ταξί της περιοχής για μόλις δύο δεύτερα, να μην μου μεταφέρει κάποιο υπερκόσμιο μύνημα, από κάποιον εκεί έξω

Γιατί όποιος και αν είναι ο μαλάκας που το επιχειρεί, σίγουρα δεν είναι επικοινωνιακός τύπος και καλά θα κάνει να μη ονειρεύεται ακαδημαϊκή καριέρα

Σήμερα μάλιστα σε μια απόπειρα να κυνηγήσω την μοίρα-ταξί, με λύσσα να μην με νικήσει ,έβαλα κάθε υπόλοιπο κακοκοιμισμένης δύναμης και το σταμάτησα.

Μπήκα μέσα με την υπεροχή του νικητή, αλλά τι τα θες, το μποτιλιάρισμα στο δρόμο μου θύμισε πως γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

Εγώ σε μοίρες δεν πιστεύω ..

Κάτι για κάρμα μόνο έχει πάρει το αυτί μου....

.